من و شعرهایم

  روزهای سخت – روزهای درد

روزهای آغشته به رنگ غم

روزهای شب!

آری روزهای همچو شب

حل شده در سیاهی شب

شب ها که دامنش

لبریزاز قطره های اشک

شبهای خیس

شبهای درد

شبهای اشک

شبهای هول و هراس و ترس

شبهای بی خوابی

آبستن زناله های سخت

شبهای فریاد، نفسهای تنگ

صدای گریه

صدای گریه می پیچید

در دالانهالی تاریک و طولانی شب

و من هم چنان که بیشتر و بیشتر می گشایم چشم

کمتر و کمتر می توان دید.

آه ، هیچ ، هیچ هرچه بوده است دیگر برای من گشته هیچ هیچ