من و شعرهایم

دلم گرفته

          آسمون

نمی تونم گریه کنم

شکنجه میشم از خودم

نمی تونم شکوه کنم

انگاری کوه غصه ها

تو سینه ی من امده

اخ داره باورم میشه

            خنده به ما نیومده

دلم گرفته آسمون

از خودتم خسته ترم

تو روزگار بی کسی

             یه عمره که در به درم

 حتی صدای نفسم

می گه که توی قفسم

من واسه ا تیش زدنت

یه کوله بار شب بسم

دلم گرفته آسمون

یه کم من حوصله کن

نگو که از این روزگار

                   یه خورده  کمتر گله کن

منو به بازی میگیرن

 عقربه های ساعتم

برگه ی تقویم میکنه

لحظه به لحظه لعنتم

آهای زمین یه لحظه تو

نفس نزن نچرخ تا اروم

         بگیره

    یه آدم

      ش ک س ت ه تن

 افشین سپهر